Zgnilizna twardzikowa

Sclerotinia sclerotiorum Sclerotinia minor

Grzyb ten może atakować liście, pędy, ogonki liściowe, a okazjonalnie także owoce. Początkowo nasiąknięte wodą zmiany tworzą się na pędach, powodując z czasem mięknięcie porażonego obszaru. Zwykle na zmianach rozwija się biała pleśń. Postępujące gnicie tkanek zewnętrznych poprzedza tworzenie się jam miąższowych. Duże fragmenty pędu obumierają, usychając, i zmieniają kolor na szarobrązowy. Na powierzchni i we wnętrzu pędów można znaleźć czarne twory o nieregularnym kształcie zwane sklerocjami. Na ich podstawie można dokonać rozpoznania choroby. Na zainfekowanych owocach tworzą się szarawe zmiany, które szybko przekształcają się w wodnistą zgniliznę z towarzyszącym jej nalotem pleśni i sklerocjami powstającymi na powierzchni zmian.

Grzyb korzysta z licznej grupy żywicieli i może przetrwać do kolejnego sezonu w formie sklerocjów oraz w zakażonych szczątkach roślinnych w glebie. Sklerocja są głównym źródłem inokulum w tej chorobie. Rozwojowi choroby sprzyjają panujące długo wilgotne warunki, częste deszcze, mgły i rosa oraz umiarkowane temperatury w zakresie od 16 do 21°C.

Fumigacja lub sterylizacja parą gleby, a także stosowanie fungicydów w odpowiednim czasie mogą korzystnie wpływać na ograniczanie strat. Dobre praktyki uprawowe, takie jak odkażanie, zmianowanie upraw i zapewnianie skutecznego odprowadzania wody, jak również wentylacji, także pomagają w zmniejszeniu skali strat. O ile to możliwe, należy unikać uprawy na polach, na których wcześniej wystąpiła choroba.