Południowy guzak korzeniowy (syn.: guzak korzeniowy lub galasowatość korzeni)

Do pierwszych objawów dostrzeganych na częściach nadziemnych rośliny należą karłowacenie, więdnięcie i utrata koloru. Dolna powierzchnia liści staje się purpurowa, co przypomina objawy wywoływane niedoborem fosforanów. Po wyrwaniu chorujących roślin na korzeniach dostrzec można nieregularne obrzmienia, zwane galasami lub guzami. Guzy te mają tendencję do powiększania się w przeciwieństwie do drobniejszych galasów (guzów) powodowanych przez gatunek Meloidogyne hapla.

Do grupy licznych żywicieli nicieni należy wiele gatunków uprawowych oraz chwastów, na których szkodniki te rozwijają się i mogą przetrwać. Przebieg choroby jest bardziej nasilony na obszarach, gdzie okres wegetacji jest długi, a zimy łagodne. Nicienie te mogą powodować choroby, bytując w wielu różnych typach gleby, jednak uszkodzenia korzeni są najpoważniejsze w przypadku gleb lżejszych, piaszczystych. Rozwojowi choroby sprzyjają wyższe temperatury gleby (27°C). Spośród trzech gatunków wywołujących tę chorobę najczęstrzym jest Meloidogyne incognita.

Najskuteczniejszą metodą walki z chorobą jest uprawa odmian odpornych. Odmiany te należy łączyć z czynnościami uprawowymi ograniczającymi populację nicieni, ponieważ sama ciągła uprawa odmian odpornych może skutkować utratą odporności. Do zmniejszania strat wynikających z aktywności nicieni przyczyniają się pasteryzacja gleby, jej fumigacja i rozsady wolne od chorób.