Południowa zaraza

Sclerotium roffsii
(teleomorfa: Athelia rolfsii)

Grzyb może powodować zgorzel, zgniliznę korzeni oraz zgniliznę szypułek i owoców. Pierwsze objawy na siewkach to ciemnobrązowa zmiana przy lub pod linią gruntu. Tkanka pędu zostaje całkowicie zajęta, co powoduje szybką zgorzel rośliny i jej obumarcie. Na starszych roślinach zmiana okala pędy, powodując więdnięcie roślin, jednak bez zmiany koloru liści. Silnie porażone rośliny mogą z czasem zamrzeć. Zmiana rozlewa się dalej, powodując zgniliznę korzeni pod linią gruntu. Przechodzi też kilka centymetrów w górę nad linią gleby. Przy odpowiednim poziomie wilgotności powierzchnię zmiany pokrywa biaława grzybnia, na której szybko pojawiają się brązowe sklerocja o średnicy 1–2 mm. Owoce mające kontakt z grzybem są błyskawicznie atakowane. Tworzą się zapadnięte, żółtawe zmiany połączone z pękaniem skórki. Na powierzchni zmiany tworzą się biała grzybnia i sklerocja.

Grzyb jest saprofitem i może przetrwać kilka lat w glebie oraz resztkach roślinnych. Może się rozprzestrzeniać w wodach powierzchniowych i wskutek wzruszania zainfekowanej gleby, a także przenoszenia jej cząstek na narzędziach i maszynach rolniczych. Rozwojowi choroby sprzyja wysoka temperatura (30–35°C) i duża wilgotność.

Straty w uprawach mogą ograniczyć czynności uprawowe takie jak staranna regulacja poziomu wilgoci w glebie i głęboka orka w celu zakopania resztek w ziemi, jak również usuwanie i palenie wszystkich zakażonych roślin. Podobnie skutkują opryski fungicydami, a także fumigacja gleby i trzyletnie zmianowanie upraw z uwzględnieniem takich roślin jak kukurydza i sorgo.