Zgnilizna wywoływana przez Phoma

Indie, Włochy, Wyspy Pacyfiku, Rosja, Wielka Brytania i Stany Zjednoczone

Choroba może atakować każdą nadziemną część rośliny. Na liściach powoduje powstawanie licznych, drobnych, ciemnobrązowych lub czarnych plamek, które w miarę powiększania się mogą tworzyć pierścienie. Starsze liście mogą jako pierwsze ulec infekcji, jednak wszystkie liście są podatne na atak. Jeżeli zakażenie jest ciężkie, może dojść do defoliacji. Plamy na liściu są podobne do tych, które powoduje wczesna rdza. Różnica polega na tym, że zmiany wywoływane przez Phoma zawierają bardzo liczne, drobniutkie, czarne owocniki (pyknidia). Na pędach powstają ciemnobrązowe zmiany z koncentrycznymi kręgami. Zainfekowane mogą być zarówno zielone, jak i dojrzałe owoce. Zmiany na owocach zwykle rozwijają się przy końcu szypułki. Są to drobne, zapadnięte plamki, które z czasem przekształcają się we wklęsłe, czarne, skórzaste zmiany z licznymi pyknidiami w środku.

Grzyb może przetrwać z sezonu na sezon w glebie, w zakażonych resztkach roślinnych, na papryce i blisko spokrewnionych chwastach. Uszkodzenia rośliny powstałe podczas przycinania, wskutek żerowania owadów, uszkodzeń mechanicznych lub pękania wpływają na szybszą infekcję. W optymalnej temperaturze (20°C) i wilgotności masy konidiów są uwalniane z pyknidiów. Są one szybko rozsiewane przez deszcz i zraszanie, a także przenoszone na odzieży pracowników i sprzęcie rolniczym. Niska zawartość azotu i fosforanów w glebie może przyczyniać się do podatności rośliny na infekcję.

Straty w uprawach wynikające z tej choroby mogą ograniczać systematyczne opryski fungicydami oraz dobre praktyki sanitarne. Należy unikać uszkadzania owoców w porze zbiorów. Aby zmniejszyć straty, powinno się również zbierać owoce suche, co pozwala ograniczyć rozprzestrzenianie się choroby przez zakażenie skrzynek. Zmniejszeniu skali strat służy też utrzymywanie żyzności gleby, stosowanie długoterminowego zmianowania upraw i usuwanie z pól wszelkich pokrewnych chwastów, takich jak komosa biała.