Guzak północny

Meloidogyne hapla

Cały świat

Pierwszy objaw dostrzegalny na częściach nadziemnych rośliny to ogólna utrata wigoru. Z czasem liście obejmuje chloroza wraz z postępującym zamieraniem starszych liści. Rośliny są niedostatecznie wykształcone. Po wyrwaniu chorujących roślin na korzeniach dostrzec można nieregularne obrzmienia, zwane galasami lub guzami. Guzy te są raczej niewielkie, jednakowej wielkości w porównaniu z naroślami powodowanymi przez Meloidogyne incogmta. Te bowiem są duże i bardziej rozwinięte. W przypadku ciężkiego przebiegu choroby cały system korzeniowy jest pokryty małymi guzami i przybiera wygląd krzaczkowaty w wyniku tworzenia się korzeni wtórnych w okolicy rozwijających się guzów.

Nicień powodujący tę chorobę korzysta z bardzo licznej grupy żywicieli, którą tworzy wiele roślin uprawnych i chwastów umożliwiających nicieniom rozwój i zimowanie. Chorobę można przenieść na pola i do szklarni na zainfekowanych sadzonkach, w zakażonej glebie, której cząstki przylgnęły do sprzętu rolniczego, a także za pośrednictwem wody do nawadniania plantacji. Po znalezieniu się na polu lub w szklarni nicienie przenoszone są z żywicieli pośrednich na pomidory w trakcie typowych czynności uprawowych. Nicienie te mogą powodować choroby bytując w wielu różnych typach gleby, jednak uszkodzenia korzeni są najpoważniejsze w przypadku gleb lżejszych, piaszczystych. Rozmnażaniu się nicieni i rozwojowi choroby sprzyja umiarkowana (16–20°C) temperatura gleby.

Obecnie nie są znane żadne komercyjne odmiany wykazujące odporność na Meloidogyne hapla, stąd też należy korzystać z uprawowych i chemicznych metod zwalczania choroby. Tam, gdzie jest to możliwe, należy wykonywać fumigację lub odkażanie gleby. Ograniczanie strat można też osiągnąć, stosując zdrowe sadzonki z certyfikatem oraz płodozmian wykluczający uprawę roślin żywicielskich.