Przewodniki po chorobach roślin

Kanada, Europa, Nowa Zelandia i Stany Zjednoczone

Porażone rośliny mogą być skarłowaciałe i pozbawione wigoru. W miarę postępu choroby rośliny mogą więdnąć w ciągu dnia. Może nastąpić przedwczesna defoliacja. Pierwsze objawy na korzeniach mają postać niewielkich jasnobrązowych miejsc o eliptycznym kształcie na cienkich korzeniach. To stadium choroby często określane jest jako brązowa zgnilizna korzeni. Wraz z postępem choroby większe korzenie zostają zaatakowane i pojawiają się na nich duże brązowe zmiany, nieco nabrzmiałe i popękane wzdłuż, przez co zyskują korkowaty wygląd. Do tego momentu drobniejsze korzenie mogą być już całkowicie przegniłe. Na koniec brunatnieją i gniją korzeń główny wraz z podstawą pędu.

Grzyb jest patogenny w przypadku niektórych upraw. Jego mikroslerocja mogą przeżyć kilka lat w glebie i na resztkach roślinnych. Choroba atakuje najsilniej w niewysokiej temperaturze gleby (15–20°C) i przy stosunkowo dużej wilgotności gruntu. Odkryto jednak, że szczepy pochodzące z cieplejszych regionów są chorobotwórcze w temperaturze gleby wynoszącej 26–30°C. Rozprzestrzenianie się grzyba występuje prawdopodobnie na zanieczyszczonych narzędziach i sprzęcie rolniczym.

Najskuteczniejszym sposobem walki z chorobą jest fumigacja gleby. Dowiedziono też, że w przypadku uprawy pomidorów szklarniowych skuteczne jest szczepienie na podkładki odporne na chorobę.