Przewodniki po chorobach roślin

Północny Meksyk i południowo-wschodnie regiony Stanów Zjednoczonych

Charakterystycznymi cechami choroby są chino (kędzierzawość) i zwijanie się liści, żółknięcie tkanki pomiędzy nerwami nowo porażonych liści oraz purpurowa barwa liści starszych. Rośliny mogą być silnie skarlałe i zniekształcone, jeżeli zostały porażone na wczesnym etapie. Proces zawiązywania się owoców może zostać drastycznie ograniczony.

Wirus dysponuje stosunkowo szeroką gamą żywicieli obejmującą fasolę, paprykę i pomidory, a także chwasty z rodziny psiankowatych i ślazowatych. Szczytowy punkt przenoszenia choroby następuje, gdy populacja mączlików jest najliczniejsza. Mączliki mogą przejmować wirusy z pobliskich zakażonych roślin i przenosić je na zdrowe pomidory, osiągając niekiedy rezultat w postaci 100% zakażeń. Nie zaobserwowano przenoszenia choroby drogą mechaniczną.

Wysiłki podejmowane w przeszłości w celu zwalczania populacji mączlików insektycydami niesystemicznymi okazały się nieskuteczne z uwagi na trudność w całościowym pokryciu dolnych liści, gdzie przebywają owady. Jednak ostatnio opracowane insektycydy systemiczne wykazują się znakomitymi efektami w walce z mączlikami. Do strategii walki z infekcjami należy włączyć takie praktyki uprawowe, jak wprowadzanie okresów bezuprawowych (o ile to możliwe) i usuwanie porażonych roślin, mając na celu ograniczenie prawdopodobieństwa rozwinięcia się u mączlików odporności na insektycydy.