Przewodniki po chorobach roślin

Ralstonia solanacearum.
Zgłoszono pięć ras.

Cały świat (regiony subtropikalne i tropikalne)

Objawy początkowe to opadanie dolnych liści, po którym dość szybko następuje więdnięcie całej rośliny. Z tym więdnięciem nie wiąże się żółknięcie liści. Po przecięciu pędu z rany wydostaje się śluzowata, szara wydzielina. Przecięcie wzdłużne pędu ujawnia żółte lub jasnobrązowe zabarwienie tkanki przewodzącej, która później, w miarę rozwoju choroby, ciemnieje i/lub tworzy się w niej jama. Rozpoznanie choroby ułatwia umieszczenie świeżo uciętego kawałka pędu w wodzie. Z zanurzonego pędu będzie wydostawać się mlecznobiały strumień bakterii.

Do grupy żywicieli tej bakterii należy ponad 200 gatunków roślin, które ona infekuje i w nich przeżywa. Bakteria ta może też przetrwać w glebie, gdzie atakuje korzenie, wnikając przez naturalne zranienia powodowane przesadzaniem, czynnościami uprawowymi albo żerowaniem nicieni. Owady przeżuwające również mogą przenosić patogen. Bakteria rozprzestrzenia się w wodzie służącej do nawadniania, przez cząstki gleby na maszynach rolniczych oraz porażone sadzonki. Ciepła (29–35°C) pogoda i wysoka wilgotność sprzyjają rozwojowi choroby.

Ograniczenie występowania choroby można uzyskać poprzez wysadzanie zdrowych sadzonek, fumigację gleby, eliminację chwastów i płodozmian. Skuteczne w minimalizowaniu strat wynikających z bakteryjnego więdnięcia jest szczepienie na odpornych podkładkach lub uprawianie odmian tolerujących bakterię.