Przewodniki po chorobach roślin

Objawy mogą wystąpić na wszystkich nadziemnych częściach rośliny. Pierwsze z symptomów, jakie można zaobserwować na liściach, to ciemne, wodniste, okrągłe plamki o średnicy nieprzekraczającej 3 mm. Plamki te z czasem przybierają kanciasty kształt. Ich powierzchnia może wyglądać na tłustą. Plamki mogą mieć przejrzysty środek i czarną obwódkę. Środek zmian szybko schnie i pęka, a wokół nich może wytwarzać się żółta otoczka. Na młodych liściach zmiany są liczniejsze. W okresie, gdy panuje duża wilgotność (obfite deszcze, mgły lub rosa), liście przybierają nietypowy rdzawy odcień. Infekcje owoców zaczynają się od drobnych, czarnych, wypukłych plamek, które mogą być okolone białą, tłustawą obwódką. Zmiany te mogą powiększać się do średnicy 4–5 mm i stawać się brązowe, nieco uniesione i podobne do parchów. Mogą też mieć wypukłe brzegi, ale zapadnięty środek.

Bakteria może przetrwać w resztkach pożniwnych, na roślinach rosnących dziko, na chwastach i nasionach. Choroba rozprzestrzenia się gwałtownie poprzez podłoże do nasion i pola wskutek nawadniania deszczownią oraz opadów deszczu połączonych z silnym wiatrem. Infekcja przenika do rośliny przez zranienia powodowane np. przez owady, nawiewany piasek i deszcz, a także przez opryski pod wysokim ciśnieniem. Chorobie sprzyja wysoka temperatura (24–30°C) i nawadnianie za pomocą deszczowni lub silne opady deszczu.

Ważne jest, aby wysiewać zdrowe nasiona i wysadzać wolne od infekcji sadzonki. Ma to znaczenie dla wczesnego zwalczania skupisk bakterii. Opryski preparatami miedzi zapewniają umiarkowany poziom ochrony. W przypadku występowania bakteryjnej plamistości należy unikać zraszania. Skutecznymi działaniami profilaktycznymi są zmianowanie upraw z wykluczeniem roślin żywicielskich i odchwaszczanie oraz usuwanie roślin rosnących dziko. W ograniczeniu strat mogą pomóc dobre praktyki sanitarne obejmujące czyszczenie sprzętu używanego na zakażonych polach oraz natychmiastowe zaorywanie resztek pożniwnych.