Przewodniki po chorobach roślin

Clavibacter michiganensis subsp. michiganensis

Pierwszym objawem jest skręcanie się ku dołowi i więdnięcie dolnych liści rośliny. Liście mogą więdnąć jednostronnie. Jasne smugi mogą rozszerzać się w górę i w dół zewnętrznej strony głównego nerwu liścia, ogonka i pędu. Smugi te mogą pękać, tworząc narośle. Charakterystyczne jest, że zainfekowane liście i ogonki liściowe pozostają na pędzie. Wewnątrz pędy wykazują jasnobrązowe lub żółte przebarwienia tkanki przewodzącej, które z czasem zmieniają barwę na czerwonobrązową. Miąższ często żółknie, staje się mączysty i jamisty. Z przeciętego zaatakowanego pędu może wydobywać się żółta wydzielina zawierająca bakterie. Infekcja owoców to drobne, białe plamy przekształcające się w brązowe, parchate zmiany. Zwykle tkanka przewodząca od miejsca uszkodzenia pędu do owocu przybiera żółto-brązowy kolor. W miąższu mogą powstawać puste przestrzenie (jamy). Powyższe objawy na owocach często występują u roślin z upraw szklarniowych.

Infekcja zwykle wnika do tkanki roślinnej przez rany, ale także przez aparaty szparkowe na liściach bądź przez korzenie. Bakterie mogą przeżyć w glebie i zainfekowanych resztkach roślinnych do pięciu lat. Może też przetrwać na chwastach, pomidorach rosnących dziko i na nasionach. Do wtórnego ataku dochodzi za pośrednictwem rozpryskującej się wody, zanieczyszczonego sprzętu i narzędzi rolniczych używanych do przycinania, zakładania zacisków i przesadzania. Rozwojowi choroby sprzyjają umiarkowane temperatury (18–24°C) i wilgotność względna przekraczająca 80%. Chorobie sprzyjają też optymalna dla rozwoju roślin wilgoć, słabe naświetlenie i wysokie stężenie składników odżywczych, zwłaszcza azotu. Objawy mają tendencję do nasilania się w przypadku upraw na glebach piaszczystych, w przeciwieństwie do organicznych.

Ograniczanie strat jest możliwe poprzez korzystanie ze zdrowych nasion i sadzonek, a także sterylizację miksów do rozsady, skrzynek i pozostałego sprzętu do przesadzania. Sadzonek nie należy przykrywać ani kosić, ponieważ w ten sposób może szybko dojść do wtórnego rozsiewu choroby. Zmianowanie upraw z wykluczeniem roślin żywicielskich na co najmniej trzy lata również może ograniczyć straty wynikające z raka bakteryjnego.