Przewodniki po chorobach roślin

Colletotrichum coccodes, C. dematium, C. gloeosporioides i inne gatunki (teleomorfa: Glomerella cingulata)

Infekcja może pojawić się na owocach, pędach, liściach i korzeniach, przy czym porażenie owoców i korzeni jest najsilniejsze. Chociaż owoce są szybko infekowane, gdy są zielone, objawy nie występują aż do momentu, w którym owoce dojrzeją. Początkowe zmiany są wklęsłe, okrągłe. W miarę upływu czasu mogą zyskiwać pierścieniowe brzegi. Środek zmian staje się brązowy. Powstają na nim liczne czarne punkty (mikrosklerocja). W warunkach wilgotnych w różowej, przypominającej żelatynę masie na powierzchni zmiany tworzą się konidia. Na zainfekowanych korzeniach rozwijają się brązowe zmiany z powstającymi na ich powierzchni mikrosklerocjami. Od tego właśnie objawu wzięła się potoczna nazwa tej choroby, tj. czarna punktowa zgnilizna korzeni. Infekcję korzeni wiąże się powszechnie z korzeniem korkowatym powodowanym przez Pyrenochaeta lycopersici. Porażenie liści rzadko stanowi problem. Cechują ją małe, brązowe, okrągłe zmiany otoczone żółtą obwódką.

Grzyb uważany jest za słaby patogen, jednak do jego żywicieli należy sporo gatunków (68). Może przetrwać w glebie kilka lat, bytując na rozkładającym się materiale roślinnym. Infekcji roślin żywicielskich sprzyja obecność wody i temperatury wynoszące 10–30°C. Konidia i mikrosklerocja grzyba mogą atakować tkankę żywiciela bezpośrednio w kontakcie z zainfekowaną glebą. Możliwy jest też ich rozsiew za pośrednictwem deszczu i zraszania. Konidia i mikrosklerocja penetrują tkankę bezpośrednio lub wnikają przez rany. Do infekcji grzybem dochodzi zwykle, gdy poziom inokulum jest wysoki, a roślina jest poddawana stresowi pokarmowemu ze względu na niesprzyjające warunku rozwoju albo zakażenie innym patogenem, zwłaszcza Pyrenochaeta lycopersici.

Opryski fungicydami rozpoczynamy na pierwszym etapie zielonego owocu i kontynujemy aż do zbiorów. Płodozmian polegający na uprawie roślin nieżywicielskich może zapobiegać kumulowaniu się grzyba w glebie i ogranicza straty wynikające z choroby. Stosowanie fumigantów o szerokim spektrum oraz unikanie zranień i uszkodzeń korzeni również przyczyniają się do redukcji strat.