Przewodniki po chorobach roślin

Objawy różnią się wyglądem i stopniem nasilenia, zależnie od zaatakowanej odmiany papryki, wyizolowanego szczepu wirusa, wieku rośliny w momencie infekcji i warunków środowiskowych. Objawy widoczne na całej roślinie, w tym liściach, obejmują plamistość, deformacje i karłowatość. Inaczej niż w przypadku słodkiej papryki, zakażone rośliny ostrej papryki mogą silnie więdnąć. Zaatakowane owoce mogą być zdeformowane i mieć na powierzchni chlorotyczne pasma lub mozaikowe wzory. Rośliny z upraw polowych są zwykle atakowane przez kilka wirusów. Wielokrotne infekcje odpowiadają za nasilenie i większą złożoność objawów niż w przypadku infekcji wywoływanej tylko przez TEV.

Jako żywiciele pośredni służą liczne gatunki chwastów. Podobnie jak w przypadku wirusa wżerkowej plamistości tytoniu, wirusa mozaiki ogórka i wirusa pstrości papryki, wirus TEV może być przenoszony przez wiele gatunków mszyc wędrujących na pola papryki z sąsiednich upraw (papryki, pomidorów, tytoniu) oraz chwastów. Rozprzestrzenianie wtórne odbywa się, gdy mszyce przenoszą się z rośliny na roślinę. Wirus może być też przenoszony drogą mechaniczną podczas takich czynności jak palikowanie, przycinanie lub przenoszenie zainfekowanych roślin.

Należy usuwać resztki pożniwne i chwasty, które mogą być siedliskiem wirusa. W przypadku młodych roślin należy stosować odblaskowe ściółki, które odstraszają mszyce oraz oleje mineralne, a także opryski insektycydami w celu ograniczenia strat. Jednak zwalczanie populacji mszyc jako nosiciela wirusa za pomocą środków chemicznych zapewnia jedynie połowiczny sukces. W miarę wzrostu roślin trudno jest w celu skutecznego pozbycia się wszystkich mszyc uzyskać pełne pokrycie liści insektycydem. Co więcej, mszyce mogą przyjmować i przenosić wirusy po bardzo krótkim okresie żerowania. Na rynku dostępne są odmiany odporne papryki ostrej i słodkiej. Jednak odporność handlowa nie jest skuteczna w przypadku wszystkich wyizolowanych szczepów tego wirusa.