Przewodniki po chorobach roślin

Sclerotium rolfsii (teleomorfa: Athelia rolfsii)

Grzyb ten atakuje siewki po ich wzejściu. Infekcja ma miejsce poniżej lub na linii gleby, powodując zgorzel. W sprzyjających warunkach środowiskowych Sclerotium rolfsii może atakować dowolną część rośliny. Pierwsze objawy choroby u roślin dojrzałych to ciemnobrązowe zmiany na pędach przy linii gleby lub tuż pod nią. Objawy na liściach to postępujące żółknięcie i więdnięcie. W późniejszym stadium choroby grzyb wytwarza wokół gnijącego pędu wachlarzowate sieci stanowiące białawą grzybnię. W grzybni tworzą się drobne, brązowe sklerocja. Wraz z postępem choroby porażona roślina więdnie i zamiera.

Sclerotium rolfsii korzysta z licznej grupy żywicieli. Zimuje w formie grzybni lub sklerocjów w zainfekowanych szczątkach roślinnych lub na ich powierzchni. Sklerocja mogą przeżyć w glebie wiele lat. Opady deszczu lub nawadnianie po okresie suszy pobudzają kiełkowanie sklerocjów i inicjują proces infekcji. Wysoka wilgotność i ciepło sprzyjają gwałtownemu rozwojowi grzyba i wywoływanej przez niego choroby. Najkorzystniejsze dla rozwoju grzyba glebowe pH wynosi od 3 do 5. Przy pH o wartości 7 lub wyższym kiełkowanie sklerocjów ulega zahamowaniu. Sklerocja pokonują krótsze i dłuższe dystanse w zainfekowanych sadzonkach, szczątkach roślinnych, glebie, w wodach powierzchniowych lub na powierzchni sprzętu rolniczego i na słabej jakości materiale nasiennym.

Należy stosować płodozmian uwzględniający uprawę traw, a także głęboką orkę mającą na celu zagrzebanie sklerocjów w ziemi, co pomaga obniżyć poziom inokulum w glebie. Rośliny należy uprawiać na wysokich zagonach, aby zapewnić właściwy drenaż gleby. W celu ograniczenia rozprzestrzeniania się choroby, na niewielkich plantacjach, należy usuwać zakażone rośliny, gdy tylko pojawią się pierwsze objawy infekcji. Często ochronę stanowią fungicydy doglebowe i biologiczne metody zwalczania patogenów, takie jak gatunki Trichoderma i Gliocladium virens.