Phomopsis - porażenie papryki

Regiony tropikalne i subtropikalne na całym świecie

Grzyb atakuje siewki tuż po ich wzejściu. Na pędzie powyżej linii gleby rozwijają się ciemnobrązowe zmiany. W końcu pęd zajmuje sucha zgnilizna lub narośle, wskutek czego siewki załamują się i obumierają. W przypadku porażenia starszych roślin na dolnych liściach oraz pędach tworzą się okrągłe lub nieregularne zmiany koloru szarego lub brązowego. Zmiany powiększają się i zlewają, doprowadzając do całkowitego zżółknięcia liści i silnej defoliacji. Narośle na pędach mogą powodować więdnięcie i zamieranie górnych części rośliny. Zmiany na owocach zaczynają się od miękkich, jasnobrązowych, zapadniętych obszarów o owalnym kształcie. W miarę upływu czasu zmiany te pogłębiają się, powiększają i łączą ze sobą, co prowadzi do rozwinięcia się mokrej, gąbczastej zgnilizny. W warunkach suchej pogody owoce mogą kurczyć się i ulegać mumifikacji. Cechą umożliwiającą rozpoznanie choroby jest obecność drobnych czarnych owocników (pyknidiów), które tworzą kręgi w środku dojrzałych zmian. Pyknidia są źródłem inokulum, z którego biorą się kolejne infekcje.

Grzyb jest zdolny do życia w resztkach roślinnych lub zmumifikowanych owocach w glebie. Zakażenie może wystąpić, gdy deszcz lub zraszanie przyczyniają się do rozpryskiwania inokulum na liście i pędy. Nasiona wyhodowane na roślinach uprawianych na zainfekowanych polach mogą być zakażone sporami grzyba i zdolne są do inicjowania choroby na etapie siewek. Porażeniu przez Phomopsis sprzyja upalna i wilgotna aura.

Należy wysiewać nasiona wysokiej jakości, aby uzyskiwać w ten sposób sadzonki wolne od patogenu. Usuwać i niszczyć cały zakażony materiał roślinny i zaplanować zmianowość upraw, aby przerwać cykl choroby. Należy nawadniać ściółkę i bruzdy, unikając zraszania, aby ograniczyć rozpryskiwanie się wody i gleby. Regularne profilaktyczne opryski fungicydami mogą zmniejszyć skalę szkód na obszarach znanych z występowania choroby.