Pstrość papryki

Południowe regiony Stanów Zjednoczonych, Kalifornia, Meksyk i Ameryka Środkowa

Objawy różnią się w zależności od odmiany papryki, jaka została zaatakowana, izolatu obecnego wirusa, wieku roślin w momencie infekcji i warunków środowiskowych. Zaatakowane rośliny na polach mogą charakteryzować się ogólnoukładową pstrością, karłowatością i deformacją. U zainfekowanych roślin najpierw pojawia się przeźroczystość nerwów, po której na młodszych liściach i owocach następuje chlorotyczna pstrość. Owoce mogą być zdeformowane i drobne. Rośliny z upraw polowych są zwykle atakowane przez wirusy. Większość z nich zwykle daje objawy inne niż te, które powoduje wirus PepMoV, a ich nasilenie może być większe.

Podobnie jak w przypadku wirusów TEV, PVY i CMV, wirus PepMoV może być przenoszony przez wiele gatunków mszyc. Wirus PepMoV jest przenoszony na aparatach gębowych mszyc w sposób nieciągły. Chwasty (np. Datura) i pozostałe rośliny z rodziny psiankowatych mogą być schronieniem dla wirusa i jego nosicieli. Mszyce mogą powodować szerzenie się infekcji w obrębie uprawy. Wirus może też być transportowany drogą mechaniczną poprzez takie czynności uprawowe jak palikowanie, przycinanie i przenoszenie zainfekowanych egzemplarzy.

Należy usuwać resztki pożniwne i chwasty, które służą jako rezerwuar zarówno wirusów, jak i nosicieli. Należy stosować odbijające ściółki, które odstraszają mszyce. Ponadto należy równolegle stosować oleje mineralne i opryski insektycydami ograniczającymi straty w wypadku młodych roślin. Zwalczanie populacji nosicielskich mszyc metodą chemiczną jest bardzo trudne i zwykle przynosi mierne efekty. U roślin dojrzałych w celu skutecznego pozbycia się wszystkich mszyc trudno jest uzyskać pełne pokrycie liści insektycydem. Dostępne są odmiany odporne papryki ostrej i słodkiej. Jednak odporność, jaką oferują dostępne na rynku odmiany może nie być wystarczająca w przypadku wszystkich wyodrębnionych szczepów wirusa PepMoV.