Bakteryjne więdnięcie papryki

Ralstonia solanacearum (synonim = Burkholderia solanacearum, Pseudomonas solanacearum)

Regiony tropikalne i subtropikalne oraz niektóre obszary w klimacie umiarkowanym na całym świecie

W regionach tropikalnych i subtropikalnych porażone rośliny mogą więdnąć i zamierać w ciągu kilku dni od momentu zakażenia. Przed obumarciem rośliny liście mogą wyglądać na zdrowe lub wykazywać jedynie lekkie zażółcenie. W klimacie umiarkowanym zakażone rośliny powoli, coraz silniej więdną, a ich liście żółkną. Dolne pędy zaatakowanych roślin ciemnieją, a tkanka naczyniowa robi się brunatna. Objaw ten często przechodzi na tkanki miąższu i kory. Po przecięciu pędów roślin symptomatycznych i umieszczeniu ich w wodzie z końcówek wypływają mlecznobiałe strużki bakterii.

Ralstonia Solanacearum jest bakterią glebową. Może przetrwać długi czas w ziemi bytując na korzeniach i resztkach. Patogen infekuje korzenie przez zranienia i uszkodzenia spowodowane żerowaniem nicieni, przesadzaniem i czynnościami uprawowymi. Chorobie sprzyjają wysokie temperatury i duża wilgotność gleby. Bakteria przenosi się w wodzie do nawadniania, na zakażonych sadzonkach i poprzez cząstki gleby przenoszone na powierzchni maszyn i narzędzi rolniczych.

O ile to możliwe, należy unikać zakładania upraw na polach, gdzie wcześniej występowało więdnięcie bakteryjne. Dostępne są odmiany komercyjne papryki i bakłażana z umiarkowaną odpornością na tę chorobę. Dostępne są ponadto odporne podkładki. W ograniczaniu choroby pomaga pH gleby wynoszące od 5,5 do 7,0; skuteczne odwadnianie gleby i wysokie grządki. W celu obniżenia populacji bakterii w glebie należy zastosować płodozmian wykluczający uprawę roślin żywicielskich.