Południowa zaraza roślin dyniowatych

Sclerotium rolfsii (teleomorfa: Athelia rolfsii)

Południowa zaraza powszechnie występuje na kantalupach, kabaczkach i arbuzach. Pierwszym objawem choroby jest więdnięcie roślin w ciągu dnia. Liście żółkną, a roślina w ciągu kilku dni załamuje się i zamiera. Raptowne załamanie się rośliny wiąże się z infekcją dookoła pędu na poziomie gruntu. Cały system korzeniowy jest często zupełnie przegniły. Grzyb tworzy nad powierzchnią pędu białą grzybnię, która może mieć wachlarzowaty kształt. W grzybni można dostrzec jasnobrązowe twory (sklerocja). Sklerocja te z czasem zyskują ciemnobrązową barwę. Grzyb atakuje też owoce stykające się z zainfekowaną glebą. Na ich powierzchni tworzą się wklęsłe, żółte plamy, które gniją i zapadają się. W trakcie tego procesu na owocach mogą tworzyć się duże ilości białej grzybni i sklerocjów.

Sklerocja jako struktury umożliwiające zimowanie pozwalają Sclerotium rolfsii na przeżycie wielu lat w glebie. Sklerocja są rozsiewane poprzez wzruszanie gleby bądź przez wody powierzchniowe. Chorobie sprzyjają wysokie temperatury (27–32°C) i wysoka wilgotność gleby.

Zwykle najskuteczniejszą metodą jest dobry plan odkażania. Należy usuwać i palić zainfekowane rośliny, aby zapobiec gromadzeniu się inokulum. Należy głęboko zaorać resztki pożniwne, co spowoduje spadek ilości inokulum. Na okres trzech-pięciu lat należy przejść na uprawę roślin nieżywicielskich (kukurydza i zboża podstawowe). Odpowiednie zarządzanie nawadnianiem może pomóc w redukcji wilgoci w glebie, co z kolei wpływa na ilość kiełkujących w niej sklerocjów. Skuteczną metodą postępowania jest również fumigacja. W walce z tą chorobą skuteczne okazały się także niektóre fungicydy.