Przewodniki po chorobach roślin

Zgnilizna korzeni i choroba pnączy roślin dyniowatych wywoływane przez Monosporascus

Przyczyna

Monosporascus cannonballus

Występowanie

Cały świat

Zgnilizna korzeni i choroba pnączy roślin dyniowatych wywoływane przez Monosporascus - objawy

Pierwsze objawy to skarłowacenie i słaby rozwój roślin. Bywa to jednak trudne do wychwycenia, jeżeli cała plantacja jest jednakowo porażona. Liście starsze zaczynają przybierać chlorotyczny wygląd, więdną i załamują się w ciągu tygodni od zbiorów. W ciągu pięciu-dziesięciu dni od wystąpienia pierwszych objawów na liściach większość baldachimów może obumrzeć. Na korzeniach mogą utworzyć się brązowe lub czerwono-brązowe zmiany. Porażenie korzeni prowadzi do utraty systemu korzeniowego żywiciela. Na koniec korzenie zostają objęte nekrozą i następuje obumarcie rośliny. Na martwych korzeniach tworzą się duże, czarne perytecja, które często są widoczne. Owoce chorujących roślin są mniejsze lub popękane. Mogą odpadać od szypułki przed dojrzeniem. Mogą też zawierać mniej cukrów. Ze względu na brak ulistnienia owoce mogą też ulegać oparzeniom słonecznym. Zmian na pędach zwykle nie ma. Objawy obserwowane na częściach nadziemnych roślin można pomylić z innymi zaburzeniami rozwoju pnączy.

Zgnilizna roślin dyniowatych wywoływana przez Monosporascus - porażony, martwy korzeń pokryty czarnymi kropkami i brązowymi zmianami

Warunki rozwoju choroby

Panuje pogląd, że atak Monosporascus cannonballus następuje na wczesnym etapie sezonu, jednak kolonizacji tkanki sprzyja wzrost temperatury gleby. Wzrost ten pobudza tworzenie się perytecjów w korzeniach. Askospory są strukturami umożliwiającymi grzybowi przetrwanie przez długi czas. Choroba szerzy się przez wzruszanie zainfekowanej gleby lub poprzez zakażony materiał roślinny.

Zgnilizna korzeni i choroba pnączy roślin dyniowatych wywoływane przez Monosporascus - zwalczanie

Zwalczanie Monosporascus cannonballus nastręcza trudności z powodu tolerancji na wysokie temperatury oraz grubościennych struktur przetrwalnikowych. Należy unikać uprawiania melonów i arbuzów na zakażonych polach. Należy też wystrzegać się zbyt obfitego nawadniania, które może jedynie opóźnić załamywanie się roślin. Udowodniono, że suszenie zaatakowanych korzeni na polu wraz z późniejszą fumigacją wykonywaną tuż po zbiorach ma dobroczynne działanie. W przypadku arbuza korzystne jest używanie kłączy, chociaż w przypadku melonów konieczne jest wykonanie dodatkowej pracy. Skuteczna okazywała się też chemigacja poprzez linie nawadniania kropelkowego.

This browser is no longer supported. Please switch to a supported browser: Chrome, Edge, Firefox, Safari.