Więdnięcie bakteryjne warzyw dyniowatych

Acalymma vittatum (pasiasty chrząszcz ogórkowy)

Diabrotica undecimpunctata howardi (plamisty chrząszcz ogórkowy)

Ameryka Północna, Azja, Afryka, Europa

Choroba ta jest groźna w przypadku ogórków i melonów, a mniej szkodliwa w przypadku kabaczków i arbuzów. Początkowy objaw to więdnięcie, które może ograniczać się do pojedynczych rozłogów lub obejmować całą roślinę. Rośliny mogą więdnąć na dowolnym etapie wegetacji, ale objaw ten jest wyraźniejszy w okresach szybkiego wzrostu. Na brzegach liści pojawia się chloroza i nekroza. Z czasem cała roślina staje się nekrotyczna i zamiera. Procedura diagnostyczna mająca na celu identyfikację choroby w uprawie polowej polega na wykonaniu cięcia przez objętą zmianami łodygę, połączenie końców i powolne rozdzielenie kawałków. W przypadku roślin porażonych bakteria z tkanki przewodzącej tworzy nitkowate pasma pomiędzy oboma częściami łodygi.

Bakteria Erwinia tracheiphila jest przenoszona przez chrząszcze ogórkowe. Warunki środowiskowe nie mają większego wpływu na występowanie lub szerzenie się choroby, ale mogą wpływać na nasilenie objawów. Bakteria żyje krótko w suchych resztkach roślinnych i zwykle nie jest zdolna przetrwać w resztkach pożniwnych do kolejnego sezonu. Chwasty i dziko rosnące dyniowate służą jako żywiciele pośredni i ułatwiają przeżycie patogenu pomiędzy uprawami.

Należy zwalczać populację chrząszczy ogórkowych przenoszących Erwinia tracheiphila. Należy eliminować wszelkie chwasty i dziko rosnące dyniowate. Zainfekowane rośliny należy usuwać i niszczyć natychmiast po ich zidentyfikowaniu. Przez 2–3 lata należy stosować zmianowanie upraw z wykluczeniem dyniowatych.