Rdza liści cebuli wywoływana przez Xanthomonas

Brazylia, Karaiby, Japonia, Wyspa Reunion (Francja), Republika Południowej Afryki, Stany Zjednoczone i Wenezuela

Do pierwszych objawów należą jasne, białe lub brązowe plamki i/lub soczewkowate zmiany z nasiąkniętymi wodą krawędziami. Zmiany ulegają gwałtownemu powiększeniu. Zmieniają kolor na brązowy i intensywnie nasiąkają wodą. W miarę rozwoju choroby ogniska zlewają się, tworząc suche obszary nekrotyczne związane z zasychającymi wierzchołkami. Zazwyczaj porażenie zewnętrznych, starszych liści prowadzi do zahamowania wzrostu rośliny i wytworzenia zbyt małych cebul. W warunkach korzystnych dla rozwoju choroby porażone mogą zostać wszystkie liście, co skutkuje obumarciem rośliny. Objawy u pora, szalotek, szczypiorku i czosnku są podobne do obserwowanych w przypadku cebuli, ale ich nasilenie jest mniejsze. Odmiany cebuli dnia krótkiego mogą wykazywać symptomy choroby na dowolnym etapie rozwoju, natomiast objawy widoczne w przypadku odmian dnia długiego pojawiają się podczas lub po zawiązaniu się cebuli.

Korzystne warunki dla rozwoju choroby panują w temperaturze powyżej 26°C. Do występowania choroby przyczyniają się częste deszcze i wysoka wilgotność. Wybuchy epidemii kojarzone są często z obfitymi deszczami, opadami gradu i nawiewanym piaskiem, które uszkadzają ulistnienie. Objawy zwykle pojawiają się po 7–10 dniach. Do rozprzestrzeniania się patogenów w obrębie jednego lub kilku pól dochodzi zarówno za pośrednictwem nawadniania bruzdowego, jak i zraszania, a także przenoszenia resztek cebuli przez sprzęt polowy. Bakterie Xanthomonas axonopodis pv. allii są też przenoszone przez materiał siewny. W środowisku półsuchym wybuch epidemii biorącej swój początek z zanieczyszczonych nasion mogą inicjować częste deszcze i zraszanie pól. Bakterie przeżywają na zakażonych nasionach, w skażonych resztkach pożniwnych, a także jako epifity lub patogeny na cebulach rosnących dziko, roślinach strączkowych i chwastach.

Należy stosować tylko czysty, zdrowy materiał siewny lub sadzonki. Przez co najmniej dwa lata na obszarze dotkniętym chorobą należy uprawiać rośliny nieżywicielskie. Nie należy sadzić cebuli ani czosnku po fasoli, soi ani lucernie, które mogą być siedliskiem patogenu. Na polach uprawnych oraz wokół nich należy niszczyć chwasty oraz cebule rosnące dziko. W okresie wzrostu należy unikać zraszania i nadmiernego zasilania nawozami azotowymi. W regionach półsuchych skutecznym środkiem zwalczającym mogą być bakteriocydy zawierające miedź, stosowane samodzielnie lub w połączeniu z zalecanymi fungicydami. Należy je stosować przed wystąpieniem objawów choroby. Resztki pożniwne należy natychmiast zaorać.