Śnieć cebuli

Urocystis colchici, U. cepulae (syn. U. magica)

Zaatakowane siewki często giną w ciągu sześciu tygodni. Ciemne miejsca można dostrzec najpierw na liścieniach, tuż po ich wyłonieniu się z gleby. Na starszych roślinach mogą pojawić się wypukłe zmiany przypominające pęcherze, które gromadzą się u podstawy łusek. Duże zmiany mogą powodować wychylanie się liści ku dołowi. Na liściach, pochwach liściowych i cebulach mogą tworzyć się smugi. Dojrzałe zmiany zawierają czarną, przypominającą puder masę spor. Zainfekowane rośliny są słabo wykształcone, gdyż porażenie postępuje do wewnątrz od liścia do liścia.

Grzyb może zimować w glebie w postaci spor nawet przez kilka sezonów. Do rozprzestrzeniania się grzyba dochodzi poprzez zainfekowane sadzonki cebuli, a także w przypadku transportu spor przez wiatr, wodę i na powierzchni sprzętu i narzędzi rolniczych. Siewki cebuli są podatne na zakażenie od momentu tuż po wykiełkowaniu do etapu wykształcenia pierwszych liści prawdziwych. Każdy nowy liść przechodzi fazę wzrostu, podczas której jest podatny na infekcję. Po zakończeniu fazy wzrostu do porażenia nie dochodzi. Optymalne temperatury dla kiełkowania spor i rozwoju to 13–22°C, natomiast ograniczenie intensywności tych procesów następuje w temperaturze powyżej 25°C.

Stosowanie chemikaliów na nasiona może zabezpieczyć siewki w okresie podatności na zakażenie. Ponadto korzystne są wszelki czynności kultywacyjne, które sprzyjają szybszej wegetacji, ponieważ mogą skrócić okres podatności cebuli na infekcję. Zdrowe sadzonki cebuli, które umieszcza się w opanowanej przez patogen glebie, mogą uniknąć porażenia. Płodozmian wykluczający uprawę cebuli stosowany przez trzy lub więcej lat również ogranicza infekcje.