Różowa zgnilizna korzeni cebuli

Phoma terrestris (syn. Pyrenochaeta terrestris)

Termin „różowienie korzeni” odnosi się do najbardziej charakterystycznego objawu tej choroby. Porażone korzenie przybierają jasnoróżową barwę, która z czasem staje się bardziej nasycona lub zmienia się na czerwoną. W końcu, gdy korzenie zaczynają się marszczyć i rozpadać, stają się puprurowo-brązowe. Nowe korzenie mogą nadal się tworzyć, po czym obumierają porażone. Rośliny silnie porażone wyglądają tak, jak gdyby cierpiały na brak substancji odżywczych lub wskutek suszy. Szczypior bieleje, staje się żółty lub brązowy, poczynając od końcówek, a następnie obumiera. Liczba liści i ich wielkość maleją. Rośliny łatwo wyrywają się z gleby. Rośliny porażone na początku sezonu zaczynają przedwcześnie wytwarzać cebulę i wykazują więcej uszkodzeń niż te, które zostały zainfekowane później. Należy zwrócić uwagę, że starsze korzenie odmian odpornych także różowieją wskutek infekcji grzybiczej w czasie starzenia się korzeni. Jednak obecność patogenu w przypadku odmian na niego odpornych powoduje jedynie bardzo ograniczone straty. Zazwyczaj cebule wytworzone przez zaatakowane rośliny są niedostatecznie wyrośnięte i mają niską wartość rynkową.

Uważa się, że grzyb występuje powszechnie i może przetrwać kilka lat w glebie, porażonych korzeniach i resztkach roślinnych pochodzących z uprawy podatnych roślin. Grzyb może być przenoszony poprzez wzruszanie gleby i w wodach powierzchniowych. Choroba może rozwijać się w glebie o każdym stopniu wilgotności, który umożliwia wegetację cebuli. W regionach o ciepłym klimacie, gdzie uprawia się cebulę, będzie atakować zdrowe uprawy. Temperatura optymalna dla rozwoju patogenu i wystąpienia choroby to 24–28°C. Spadek temperatury poniżej 16°C powoduje bardzo niewielką liczbę wystąpień choroby.

Odporność na patogen różni się w zależności od odmiany, toteż tam, gdzie to możliwe, należy uprawiać odmiany odporne. Odporność może ulec osłabieniu, jeżeli temperatura gleby osiągnie wartość 28°C lub wyższą. Zminimalizowanie poważnych strat spowodowanych chorobą można uzyskać sadząc rośliny tak, aby przeważająca część stadium rozwoju korzeni odbywała się przed osiągnięciem przez glebę temperatury sprzyjającej porażeniom. W ograniczeniu strat pomaga długoterminowe zmianowanie (4–6 lat), tj. uprawa roślin nieżywicielskich, takich jak zboża. Solaryzacja i fumigacja gleby również pomagają ograniczyć występowanie różowienia korzeni i zwiększyć ilość cebul nadających się do sprzedaży.