Rdza liści cebuli

Grzyb atakuje przede wszystkim szczypior. Do pierwszych objawów należą małe białe punkty z zielonkawą otoczką. Środkowe części punktów mają często brązowy kolor, co sprawia, że trudno odróżnić tę chorobę od rdzy liści oraz od uszkodzeń powodowanych żerowaniem owadów, uszkodzeń mechanicznych lub powodowanych przez herbicydy. Zmiany powiększają się z czasem. Gdy stają się liczne, mogą prowadzić do usychania końcówek szczypioru. Na koniec liście obumierają. Cała plantacja wygląda na pokrytą rdzą. Cebule porażonych roślin mogą być małe, ponieważ ich rozwój jest hamowany przez utratę liści.

Grzyb może zimować w zainfekowanym materiale roślinnym. Może też żyć w glebie w postaci drobnych, ciemnobrązowych sklerocjów. W okresach wilgotnych, gdy panują umiarkowane temperatury, spory grzyba uwalniane są ze sklerocjów. Infekują szczypior i resztki roślinne, inicjując porażenie. W sprzyjających warunkach choroba może rozprzestrzeniać się w sposób gwałtowny.

Istotne jest wdrożenie skutecznego programu zapobiegawczych oprysków fungicydami. Dla niektórych obszarów opracowano systemy prognozowania choroby. Są one bardzo przydatne w ustalaniu optymalnej pory oprysków. Niszczenie stert odpadów lub wybrakowanej cebuli pomaga ograniczać źródła inokulum. Odpowiednie wytyczanie rzędów roślin i sadzenie/wysiewanie ich w odpowiedniej odległości od siebie skraca czas, w jakim szczypior pozostaje mokry. Skutkuje to rzadszymi wystąpieniami choroby i mniejszym jej nasileniem. Określone praktyki stosowane podczas uprawy cebuli, takie jak głęboka orka i płodozmian, pomagają zmniejszyć liczbę sklerocjów w glebie.