Ziektewijzer

India en VS; de ziekteverwekker kan echter ook in uienteeltgebieden elders in de wereld voorkomen.

De eerste infecties op de bladeren en bladschedes zijn klein, lichtgeel tot bruin en met water verzadigd. Naarmate de laesies zich uitbreiden, groeien ze samen, wat sterke verbruining van de bladeren tot gevolg heeft. Gewoonlijk worden grote aantallen laesies aangetroffen op de kant van de bladeren die op de overheersende windrichting gericht is. Het midden van de laesies wordt bruin tot geelbruin, vervolgens donker olijfbruin en uiteindelijk zwart als de schimmel sporuleert. Soms verschijnen vruchtlichamen, perithecia genaamd, in het geïnfecteerde weefsel als kleine, zwarte, speldenknopachtige verhoogde massa’s. De symptomen van Stemphylium loofverbruining lijken sterk op die van purpervlekkenziekte, wat vaak tot verkeerde identificatie leidt.

Als de bladeren lange tijd nat zijn door dauwvorming, regenval of beregening tijdens de bolvorming en -ontwikkeling kan dit in ernstige loofverbruining resulteren. De bolgrootte kan sterk verminderd worden vanwege verlies van loof. De infectie blijft gewoonlijk beperkt tot de bladeren en breidt zich niet uit naar de rokken van de bol.

Chemische bestrijding met fungiciden is doeltreffend voor het verminderen van de ziekteontwikkeling. Langdurige wisselteelt met niet-verwante gewassen kan de verliezen beperken. Ook goede velddrainage en verminderde plantdichtheid kunnen de ernst van de ziekte beperken.