Zwartrot

De symptomen manifesteren zich als lokale verwelking aan de bladranden. Verwelkt weefsel wordt chlorotisch en vormt uiteindelijk de karakteristieke V-vormige laesie waarmee deze ziekte gepaard gaat. Binnen in het chlorotische weefsel worden de bladnerven zwart, vandaar de naam van de ziekte – zwartrot. In verder gevorderde stadia wordt het aangetaste weefsel bruin en necrotisch. Zwarte bladnerven kunnen zich uitstrekken van het aangetaste blad tot de hoofdstengel, waar het donker geworden vaatstelsel zichtbaar kan zijn. Naarmate de ziekte voortschrijdt in het vaatstelsel, kunnen laesies als gevolg van systemische infectie verschijnen langs de middenribben van de bladeren en tussen de bladnerven. Systemisch geïnfecteerde planten kunnen in hun groei belemmerd worden en aan één kant van de plant ernstigere symptomen ontwikkelen. Bij aangetaste kool is het hart kleiner en kunnen de buitenste bladeren verouderen. De ziekte kan bij kool verdergaan tijdens opslag, waardoor de kolen onverkoopbaar worden. Onder koele omstandigheden kunnen de symptomen verward worden met die van Pseudomonas syringae pv. maculicola (bacteriebladvlekkenziekte) of Xanthomonas campestris pv. armoraciae (Xanthomonas bladvlekkenziekte).

Het zwartrotorganisme kan in gewasresten tot twee jaar overleven. De bacterie kan ook kruisbloemig onkruid infecteren, zoals Amerikaanse kruidkers (Lepidium virginicum), knopherik (Raphanus raphanistrum), zwarte mosterd (Brassica nigra), kleine varkenskers (Coronopus didymus), raapzaad (Brassica campestris) en andere soorten. Deze onkruidsoorten en dichtbij staande kruisbloemige gewassen, kunnen als reservoir voor de bacterie dienen, die zich vervolgens naar gezonde gewassen kan verspreiden. Hoewel hydathode-infectie het meest voorkomt, kan ook stomataal binnendringen voorkomen wanneer planten aan zware regenval of irrigatie zijn blootgesteld. Het organisme kan verder via natuurlijke wonden in het wortelstelsel binnenkomen tijdens perioden van bodemverzadiging. Bij hoge temperaturen van 27-30 °C (81-86 °F), kunnen de symptomen in de loop van 10 tot 12 dagen verschijnen. Onder koele omstandigheden kan het echter voorkomen dat een geïnfecteerde plant geen symptomen vertoont. Verspreiding van de ziekte in het veld treedt gewoonlijk op door via de wind en regen vervoerde zwartrot, irrigatiewater, teeltmachines, insecten of dieren. De bacterie kan via het zaad verspreid worden, wat tot infectie van zaailingen leidt. Secundaire infectie van met zwartrot geïnfecteerde zaailingen kan voorkomen in kassen of zaaibedden en de ziekte verspreidt zich in het algemeen snel tijdens verspenen of teeltwerkzaamheden.

Gebruik hoogwaardig zaad, vrij van X. campestris pv. campestris. Voer een driejarige wisselteelt in met niet-kruisbloemige gewassen. Zaaibedden dienen geografisch geïsoleerd te zijn van commerciële kruisbloemige gewassen. Verspeende planten niet maaien of knippen. Plant de gewassen in goed gedraineerde grond en gebruik irrigatiemethoden waarbij de bladeren zo min mogelijk nat worden. Houd de velden vrij van kruisbloemig onkruid. Desinfecteer zaaibedden en apparatuur voor gebruik met stoom of een bacteriedodende spray. Bestrijd insecten om de verspreiding van de ziekteverwekker te minimaliseren.