Ziektewijzer

Geïnfecteerde jonge zaailingen worden in hun groei belemmerd, zijn bleek en hebben gezwollen gedeelten langs de cotylen. De bladeren, die geelbruine vlekken kunnen krijgen, kunnen kort en dik zijn en er kan zwelling van de stengel (opbollen) optreden. Naarmate de ziekte voortschrijdt, wordt het blad zacht en lichtgrijs. Geïnfecteerde bollen zijn licht van gewicht, kunnen vervormd zijn of scheuten en dubbele bollen produceren. Secundaire schimmel- en bacteriële infecties komen veel voor en zorgen vaak voor een vieze geur.

Nieuwe infecties zijn vaak afkomstig van met nematoden besmette plantuien. Zodra de nematoden de zaailingen binnendringen, vermenigvuldigen ze zich en migreren ze binnen of op het oppervlak van de planten. Ze kunnen verspreid worden door het verplaatsen van besmette grond en plantresten, door regen en irrigatiewater en door landbouwapparatuur. Geïnfecteerd onkruid en weggegooide uien worden vaak een bron van nematoden voor het volgende gewas. Een bodemtemperatuur van 21 °C (70 °F) is optimaal voor verplaatsing van nematoden en symptoomontwikkeling, terwijl vrij vocht bevorderlijk is voor de activiteit en een lange levensduur van de nematoden.

Om te voorkomen dat de nematoden wordt geïntroduceerd, de plantuien voor het planten controleren, om zeker te stellen dat ze ziektevrij zijn. Als de nematode in de bodem aanwezig is, kan fumigatie voor goede bestrijding zorgen. Volledige verwijdering en vernietiging van afvalhopen, spontaan opgekomen uien en onkruid-waardplanten zijn belangrijk voor het beperken van deze ziekte. Verder is vierjarige wisselteelt met niet-waardplanten, zoals spinazie, wortelen, bieten, cruciferen, sla of graan effectief gebleken.