Ziektewijzer

De ziekte treedt laat in het seizoen op, als het gewas volwassen wordt, en blijft zich in de bollen ontwikkelen tijdens de opslag. De vruchtlichamen van de schimmel verkleuren van donkergroen naar zwart naarmate ze rijpen en vormen concentrische ringen rond de nek en op het oppervlak van droge buitenste rokken van de bol. Als de vochtigheid hoog is, kan de ziekte zich verspreiden naar de binnenrokken en kleine, gele laesies veroorzaken. Als de ziekte zich blijft ontwikkelen, kan de bol verschrompelen en vroegtijdig spruiten. Onder warme, vochtige omstandigheden kan deze schimmel tot omvallen en bladvlekken leiden.

De schimmel kan overwinteren in de bodem en op geïnfecteerde bollen terechtkomen. Warme, vochtige omstandigheden bevorderen de conidiumproductie en wind en regenspatten verspreiden de conidia. Deze conidia infecteren rokken van volwassen bollen en leiden tot ziekte wanneer zich vrij vocht en optimale temperaturen [20-26 °C (68-78 °F)] voor infectie voordoen.

Gele en rode variëteiten kunnen gebruikt worden in gebieden met een hoge ziektedruk. Gebruik van gezonde verspeende planten en wisselteelt zonder witte uien gedurende diverse jaren kunnen de ernst van de ziekte verminderen. Uien oogsten bij droog weer en ze snel laten drogen bij de juiste temperatuur en vochtigheid kan de ziekte-incidentie beperken. Vergelijkbare fungicide programma’s als bij nekrot en valse meeldauw worden gebruikt, kunnen effectief zijn tegen smet.