Ziektewijzer

Oudere bladeren zijn doorgaans gevoeliger dan jongere bladeren. De symptomen beginnen als met water verzadigde laesies die gewoonlijk een wit centrum hebben. De randen van laesies worden bruin tot paars en boven en onder de laesies wordt het blad wordt geel. In de loop der tijd vormen zich in de laesie donkerbruine tot zwarte concentrische ringen. Dit zijn delen waar sporulatie van de schimmel plaatsvindt. Naarmate de ziekte voortschrijdt, kunnen de laesies het blad omringen, waardoor het inzakt en doodgaat. Vergelijkbare symptomen doen zich voor op zaadstengels, en geïnfecteerde stengels kunnen inzakken, met verschrompelde zaadontwikkeling tot gevolg. Wanneer infectie van de bol optreedt, gebeurt dit gewoonlijk via de nek. Als de schimmel de bol binnendringt, wordt het geïnfecteerde gedeelte in eerste instantie heldergeel, waarna het geleidelijk een karakteristieke wijnrode kleur krijgt.

De schimmel overwintert als mycelium in bladresten en afvalhopen. Tijdens vochtige nachten en perioden dat het blad langer dan 12 uur nat is, worden sporen gevormd. Als de morgendauw opdroogt, worden de sporen door de lucht verspreid naar gevoelig uienweefsel. Het duurt 1-4 dagen voor de symptomen van een infectie zich ontwikkelen. De ziekteontwikkeling is het grootst wanneer de bladeren lange tijd achtereen nat zijn.

Een fungicide bespuitingsprogramma met een breed spectrum van beschermende fungiciden dat wordt toegepast vóór infectie, kan goede bescherming bieden. Zoveel mogelijk voorkomen dat het blad nat wordt, door oppervlakte- in plaats van sprinklerirrigatie toe te passen, goede velddrainage en de juiste ruimte tussen de planten, kunnen de ziekteontwikkeling beperken. Ook meerdere jaren de teelt van Allium afwisselen met niet-verwante gewassen kan de ziekte verminderen.