De schimmel tast primair de bladeren aan. De eerste symptomen beginnen als kleine witte vlekken die omgeven zijn door een groenige ring. Het midden van de vlekken is vaak geelbruin, waardoor de ziekte moeilijk te onderscheiden is van loofverbruining en schade als gevolg van aanvreting door insecten, mechanische schade of schade door herbiciden. Naarmate ze ouder worden, breiden de laesies zich uit en als ze talrijk zijn, kunnen ze tot afsterving van de bladpunten leiden. Uiteindelijk sterft het blad en ernstig aangetaste uienvelden kunnen een verbruinde aanblik bieden. De bollen van geïnfecteerde planten kunnen klein zijn, omdat de groei wordt beperkt door bladverlies.

De schimmel kan overwinteren in geïnfecteerd plantenmateriaal of overleven in de grond, als kleine, donkerbruine sclerotiën. Tijdens vochtige perioden met gematigde temperaturen worden schimmelsporen verspreid vanuit sclerotiën, geïnfecteerde bladeren en resten die infectie veroorzaken. Deze ziekte kan zich snel verspreiden wanneer de milieuomstandigheden gunstig zijn voor de ontwikkeling ervan.

Een goed preventief fungicide bespuitingsprogramma is belangrijk. Voor bepaalde gebieden zijn ziektevoorspellingssystemen ontwikkeld en deze zijn zeer nuttig voor het bepalen van de optimale timing voor spuitmiddelen. Het vernietigen van afvalhopen met uien of resten helpt de inoculatiebronnen te beperken. Door de planten rijen zo te oriënteren en aan te planten dat een maximale luchtbeweging gewaarborgd is, kan de tijd dat de bladeren nat zijn verminderd worden, wat ertoe leidt dat de incidentie en ernst van de ziekte afnemen. Teeltpraktijken zoals diepploegen en wisselteelt helpen het aantal sclerotiën in de bodem te beperken.