Witte roest

Witte roest treft elk bekend kruisbloemig gewas. De ziekte komt echter het meest voor op radijs, mierikswortel, mosterd en rapen. De symptomen manifesteren zich als chlorotische of necrotische vlekken op de bovenkant van de bladeren. Later vormen zich blaasjes op abaxiale bladoppervlakken, kleine stengels en bloemdelen. De blaasjes scheuren de epidermis van de gastheer en leggen kleine stroken wit, kalkachtig stof van sporangia bloot. Af en toe zijn de aangetaste delen van bladeren opgezwollen en vervormd. Op radijs veroorzaakt A. candida knolvoetachtige zwellingen op de wortels. Op bloeistengels leiden vervormde stengels en bloemen tot een witte-roestuiterlijk.

Oösporen dienen als een primaire inoculatiebron voor deze ziekte en kunnen jarenlang overleven in de bodem of als een contaminant van zaden. De infectie wordt in het algemeen bevorderd door koel [13-18 °C (55- 64 °F)], nat weer in de vorm van dagenlange dauw of mist. Sporangia worden gevormd in de blaasjes en verspreid door wind, regen of insecten naar naburige planten.

Gebruik Albugo candida-vrij zaad. Werk plantenresten onder en verdelg kruisbloemig onkruid. Voer indien mogelijk lange wisselteelt in met niet-gastheersoorten. Gebruik fungiciden om deze ziekte te bestrijden.